Rozdział 1 – Wigilia, podczas której Lívia odkryła prawdę

O godzinie 22:08 w wigilijny wieczór Lívia Monteiro zrozumiała, że jej mąż woli wznosić toasty ze swoją kochanką, niż spędzać Boże Narodzenie u boku własnej żony. Ona sama była w trzydziestym pierwszym tygodniu ciąży i siedziała samotnie przy starannie przygotowanym świątecznym stole.

W luksusowym apartamencie w São Paulo na stole wciąż stał gorący pieczony indyk. Obok znajdowały się tradycyjna brazylijska farofa, sałatka salpicão, słodkie świąteczne tosty oraz butelka bezalkoholowego wina musującego. Lívia przygotowała wszystko z ogromną starannością, ponieważ miała nadzieję, że tegoroczne święta będą wyjątkowe dla całej rodziny.

Obok talerzy leżało małe pudełeczko wyłożone aksamitem. W środku znajdowała się srebrna bransoletka z wygrawerowanym miesiącem, w którym miała przyjść na świat ich córeczka.

Eduardo Vasconcelos stał przed udekorowaną choinką i zakładał kurtkę.

– Już wychodzisz? – zapytała Lívia, starając się zachować spokojny ton.

– W hotelu Imperial doszło do zwarcia instalacji elektrycznej. Jeśli awaryjny generator przestanie działać, będziemy musieli przenieść ponad dwustu gości do innych hoteli.

Lívia natychmiast rozpoznała kłamstwo.

Eduardo był najbardziej przekonujący, kiedy mówił prawdę. Gdy kłamał, zasypywał rozmówcę tak wieloma szczegółami, że jego opowieść brzmiała jak oficjalny raport.

Tego samego popołudnia na ich wspólnym komputerze pojawiła się wiadomość od Patrícii Lemos, dyrektorki finansowej grupy Vasconcelos.

„Wino jest już nalane, a kominek płonie. Teraz wystarczy, że dotrzymasz obietnicy i spędzisz tę noc ze mną”.

Przez siedem miesięcy Lívia próbowała przekonywać samą siebie, że jej małżeństwo nie rozpada się na kawałki. Tolerowała tajemnicze rozmowy telefoniczne, niedzielne spotkania i obcy zapach perfum, który pozostawał na ubraniach Eduarda.

Wmawiała sobie, że jego dystans może wynikać ze stresu w pracy. Czasami obwiniała nawet samą siebie, sądząc, że ciąża sprawiła, iż stała się zbyt wrażliwa.

Wciąż pamiętała chwilę, gdy Eduardo po raz pierwszy usłyszał bicie serca ich dziecka. Wtedy w jego oczach pojawiły się łzy, a on obiecał, że zrobi wszystko dla swojej rodziny.

Teraz Lívia wreszcie zrozumiała, że miłość nie oznacza obowiązku akceptowania zdrady i upokorzenia.

– W hotelu Imperial też używają perfum o zapachu jaśminu? – zapytała cicho.

Eduardo zatrzymał się z kluczykami do samochodu w dłoni.

– O czym ty mówisz?

– Czuję ten zapach na twoich ubraniach. To perfumy Patrícii.

Jego twarz natychmiast stężała.

– Czytałaś moje wiadomości?

– Zostawiłeś otwarty komputer. Patrícia na ciebie czeka.

– Ona jest tylko koleżanką z pracy. Zamieniasz sprawę służbową w skandal związany ze zdradą, ponieważ jesteś niestabilna emocjonalnie.

Lívia poczuła, jak zaciska jej się żołądek.

– Nie wykorzystuj naszego dziecka, żeby wmówić mi, że tracę rozum!

W następnej chwili zdjęła obrączkę i wrzuciła ją do pustego kieliszka.

Potem odczekała kilka sekund.

Wciąż pragnęła, żeby Eduardo wreszcie przyznał się do prawdy. Żeby przeprosił, objął ją i powiedział, że nigdzie nie pójdzie.

On jednak tylko spojrzał na telefon.

– Porozmawiamy jutro, kiedy znów będziesz potrafiła myśleć racjonalnie – oznajmił, ruszając w stronę drzwi.

Lívia spojrzała mu prosto w oczy.

– Jeśli teraz wyjdziesz, jutro w tym domu będzie mieszkała inna kobieta.

Eduardo zawahał się na moment, ale się nie odwrócił.

Wyszedł.

Lívia stała nieruchomo, dopóki nie usłyszała zamykających się drzwi windy. Dopiero wtedy osunęła się na podłogę i ukryła twarz w dłoniach.

Płakała przez długi czas. Kiedy poczuła ruch swojej córeczki, wzięła głęboki oddech i delikatnie pogładziła brzuch.

– Nic się nie martw, kochanie. Dziś wieczorem jesteśmy tylko we dwie.

Później, szukając walizki w gabinecie, przypomniała sobie o starej drewnianej skrzynce, którą trzy dni wcześniej znalazła wśród rzeczy należących do zmarłego ojca Eduarda.

Augusto Vasconcelos zmarł pięć lat wcześniej. Podczas ciężkiej choroby Lívia bardzo mu pomagała. Towarzyszyła mu podczas wizyt na leczeniu i spędzała z nim czas w szpitalu. Eduardo natomiast nieustannie powtarzał, że nie potrafi znieść widoku szpitalnych korytarzy.

W skrzynce znajdowały się stary klucz, wieczne pióro i list.

Na kopercie widniało nazwisko Helena Duarte.

Lívia otworzyła list. Już po przeczytaniu pierwszego zdania na moment zapomniała o własnym bólu.

„Heleno, zawiodłem jako ojciec, ale nie pozwolę, żeby Eduardo po raz drugi wymazał twoje imię z naszego życia”.

Na dole listu zapisano adres:

Sebo Maré Alta, Paraty.

Następnego ranka o godzinie 5:40 Lívia opuściła luksusowy apartament. Zabrała dokumentację ciąży, ubrania, torbę do szpitala i starą skrzynkę. Ponieważ była wyczerpana, wynajęła kierowcę, zamiast samodzielnie pokonywać długą trasę.

Eduardo wrócił do domu o 7:15.

Jego ubrania wciąż pachniały perfumami Patrícii i dymem z kominka. Kiedy zobaczył obrączkę w kieliszku, natychmiast pobiegł do sypialni.

Ubrania Lívií zniknęły. Nie było też torby przygotowanej do szpitala.

Zadzwonił do niej czternaście razy.

Nie odebrała ani razu.

W końcu, ogarnięty desperacją, skontaktował się z rodzinnym prawnikiem, Renato Bastosem.

– Czy Lívia pytała cię o testament mojego ojca?

– Nie. Dlaczego pytasz?

Eduardo zamilkł na kilka sekund.

– Czy Helena Duarte się z tobą kontaktowała?

Milczenie Renata powiedziało więcej niż jakakolwiek odpowiedź.

Na autostradzie między Rio de Janeiro a Santosem telefon Lívií wciąż otrzymywał wiadomości od Eduarda. Pierwsze sprawiały wrażenie pełnych troski, ale wkrótce stało się jasne, czego naprawdę się obawiał.

Ostatnia wiadomość brzmiała:

„Nie szukaj Heleny! To, co znajduje się w tej skrzynce, może zniszczyć moją matkę i pociągnąć całą firmę na dno”.

Lívia wyłączyła telefon.

Jednak tuż przed zgaśnięciem ekranu pojawiło się zdjęcie wysłane z nieznanego numeru.

Na fotografii widniała umowa opiewająca na dwanaście milionów reali brazylijskich.

Na dole dokumentu znajdował się podpis Lívií.

Jako zabezpieczenie umowy wskazano nadmorski dom, który odziedziczyła po rodzicach.

Lívia nigdy wcześniej nie widziała tego dokumentu.

I z całą pewnością go nie podpisywała.

Rozdział 2 – Tajemnica, która mogła zniszczyć rodzinę Vasconcelosów

Lívia dotarła do Paraty krótko po godzinie jedenastej przed południem.

Antykwariat Sebo Maré Alta był nietypowo otwarty nawet w Boże Narodzenie. Właścicielka częstowała kawą i ciastkami starsze osoby, samotnych turystów oraz mieszkańców, którzy nie mieli z kim spędzić świąt.

Za ladą stała kobieta po sześćdziesiątce. Jej zdecydowane spojrzenie i rysy twarzy uderzająco przypominały Augusto Vasconcelosa.

To była Helena Duarte.

Początkowo Lívia nie wiedziała, od czego zacząć opowieść. W końcu wyjęła stare wieczne pióro, które znalazła w skrzynce.

Wyraz twarzy Heleny natychmiast się zmienił.

– To pióro… – wyszeptała. – Podarowałam je ojcu na jego osiemnaste urodziny.

Kiedy Lívia wręczyła jej list, Helena drżącymi rękami otworzyła kopertę. Przeczytała pierwsze linijki, po czym usiadła.

W ciągu następnych kilku minut opowiedziała historię, o której Lívia nigdy wcześniej nie słyszała.

Helena była najstarszą córką Augusta i przyrodnią siostrą Eduarda.

Augusto przez wiele lat ukrywał ich pokrewieństwo. Jego żona, Beatriz, zagroziła, że wycofa środki finansowe niezbędne do otwarcia pierwszego rodzinnego hotelu. Zagroziła również, że zabierze małego Eduarda i dopilnuje, by Augusto już nigdy więcej nie zobaczył syna.

W końcu Augusto uległ szantażowi.

Helena dorastała więc bez oficjalnego uznania przez ojca.

Jednak przed śmiercią Augusto postanowił naprawić swoje błędy. Oficjalnie uznał ojcostwo i sporządził nowy testament.

Zgodnie z dokumentem Helena miała odziedziczyć trzydzieści procent udziałów w firmie oraz otrzymać miejsce w zarządzie.

Eduardo odnalazł jednak dokumenty, zanim zdążono je upublicznić.

Przy pomocy prawnika Renata zaoferował Helenie pięć milionów reali w zamian za zrzeczenie się całego spadku.

Helena odmówiła.

Kilka miesięcy później odkryła kolejny poważny problem. W księgach rachunkowych firmy widniała płatność w wysokości dwóch i pół miliona reali, zarejestrowana na jej nazwisko. Pieniądze przelano na konto firmy konsultingowej, która w rzeczywistości nie istniała.

Helena nigdy nie otrzymała tych pieniędzy. Obawiała się, że pewnego dnia zostanie oskarżona o oszustwo, którego nie popełniła.

– Mój ojciec wiedział, że kiedyś będę potrzebowała tych dowodów – powiedziała Helena, przyglądając się skrzynce.

Stary klucz pasował do ukrytej szafki w piwnicy pierwszego hotelu, który Augusto kazał wybudować niedaleko portu.

Helena i Lívia postanowiły pojechać tam jeszcze tego samego dnia.

W ciemnej piwnicy stała stara metalowa szafa. Kiedy ją otworzyły, znalazły cały zbiór dokumentów.

Było tam oficjalne potwierdzenie ojcostwa Augusta, poświadczona kopia testamentu, wyciągi bankowe oraz faktury wystawione przez firmy, które w rzeczywistości nie zatrudniały żadnych pracowników.

Kawałek po kawałku prawda zaczęła wychodzić na jaw.

Eduardo i Patrícia od czterech lat przywłaszczali sobie pieniądze należące do firmy. Kiedy brakujące kwoty stały się zbyt duże, postanowili ukryć straty, wykorzystując sfałszowaną umowę.

Podrobili podpis Lívií i użyli odziedziczonego przez nią domu nad morzem jako zabezpieczenia.

Dokumenty wykazały również, że ktoś celowo próbował zrzucić całą winę na Lívię.

Wtedy nadeszła kolejna wiadomość z nieznanego numeru.

Nadawcą była Joana, asystentka Patrícii. Znalazła umowę i zrozumiała, że jeśli oszustwo wyjdzie na jaw, ona również zostanie kozłem ofiarnym.

Lívia sfotografowała dokumenty i wysłała kopie niezależnemu audytorowi, notariuszowi oraz trzem doradcom firmy.

Ledwie zdążyła wszystko wysłać, gdy drzwi do piwnicy nagle się otworzyły.

Do środka wszedł Eduardo.

Za nim podążyli Beatriz i Renato.

Eduardo nawet nie zapytał, jak czuje się jego żona ani ich nienarodzone dziecko.

Po prostu wyciągnął rękę.

– Oddaj mi te dokumenty!

Lívia spojrzała na niego z niedowierzaniem.

– Sfałszowałeś mój podpis.

– Ratowałem firmę!

– Nie. Próbowałeś tylko ocalić własną pozycję.

Eduardo zrobił krok w jej stronę, ale Helena natychmiast stanęła między nimi.

– Dosyć, Eduardo! – powiedziała stanowczo. – Przez całe życie uważałeś, że wolno ci wszystko, ponieważ nasz ojciec oficjalnie uznał ciebie, a jednocześnie udawał, że ja nie istnieję.

Eduardo już miał odpowiedzieć, gdy niemal jednocześnie zaczęły dzwonić ich telefony.

Zarząd firmy podjął nadzwyczajną decyzję: Eduardo został natychmiast odwołany ze stanowiska dyrektora generalnego, a w finansach przedsiębiorstwa miała zostać przeprowadzona pełna kontrola.

W tej samej chwili Lívia otrzymała od Joany kolejny plik.

Było to nagranie audio.

Głos Patrícii brzmiał na nim wyjątkowo wyraźnie:

– Jeśli to wyjdzie na jaw, zrzucimy całą winę na tę niestabilną emocjonalnie, ciężarną kobietę. Powiemy, że podpisała dokumenty, nie rozumiejąc, co robi.

Lívia powoli odwróciła się w stronę Eduarda.

Do tej pory sądziła, że najgorszą zdradą była jego niewierność.

Teraz zrozumiała, że zdrada była dopiero początkiem.

Eduardo nie tylko zniszczył ich małżeństwo. Zawiódł również jej zaufanie, próbował ukraść jej spadek i naraził przyszłość ich nienarodzonej córki na niebezpieczeństwo.

Helena podniosła testament i spojrzała na przyrodniego brata.

– Nasz ojciec nie zostawił mi tego spadku dlatego, że cię nienawidził. Zrobił to, ponieważ wiedział, że pewnego dnia ktoś będzie musiał powstrzymać cię przed tym, co robisz.

Pewność siebie Eduarda nagle zniknęła.

W ciszy panującej w piwnicy Lívia po raz pierwszy poczuła, że nie musi już się bać.

Prawda wreszcie wyszła na jaw.

A od tej chwili historia rodziny Vasconcelosów miała już nigdy nie być taka sama.